Ode aan de linkspoot
Een linksbenige voetballer heeft vaak meer in huis dan zijn rechtsbenige
elftalgenoot. Ze zijn vaak sprankelender, verrassender en creatiever dan
rechtspoten.
Linkspoten als Maradona, Rivelino, Rivaldo, Rensenbrink, Giggs, Keizer,
Moulijn, Van Hanegem, Robben of Van Persie konden of kunnen door hun creatieve
oplossingen een wedstrijd laten ontploffen. Rechtsbenige voetballers zijn vaak
de onmisbare huisschilders die schuren, gronden en lakken. Linksbenige
voetballers zijn de Rembrandts in een elftal, met hun verfijnde techniek laten
zij de toeschouwers smullen.
Neptunus-Schiebroek Zaal 1 had er zo eentje, maar door diverse omstandigheden
(insiders weten het precies) was dat dit seizoen niet meer zo. De zeventiende
competitie wedstrijd stond deze maandag op de agenda en voor de zoveelste keer
kreeg coach Wilko Poulie te maken met blessures (Jurriën), vakantiegangers (Ashwin,
Matty, Max en Mathijs) en ook twee waarschijnlijke afmeldingen. Misschien niet,
misschien wel. Daar kan je tot negen minuten voor vijf niet op wachten als je
om zeven uur moet spelen. En dus ging de coach op zoek naar vervanging. Eerlijk
is eerlijk die werd als eerste gezocht bij Freek van ’t Land, maar een tentamen
op dinsdag hinderde de rentree van Freek. En dus moesten de stoute schoenen
worden aangetrokken om Dave Bierhuizen te benaderen. Met een, op de app,
volmondig ‘tuurlijk’, moesten alleen de paperassen nog geregeld worden. Een
onverwachte rentree aanstaande van dé linkspoot van Zaal 1. Die loyaliteit mag
worden geprezen!
De invalbeurten van Jeffrey Vos én Dave Bierhuizen vielen enigszins in het niet
door de aanwezigheid van de twee twijfelgevallen, de gebroeders Van Kan. En dat
zorgde weliswaar voor verontwaarde blikken, maar met een zo eerlijk mogelijk
verdeelde speeltijd (ook al zag niet iedereen dat zo) mocht iedereen tevreden
zijn. De inhaalwedstrijd tegen BVCB in de vakantie was verre van ideaal. Een
tijd geleden stond het duel al op de agenda. BVCB vergat de spelerspassen en
kleding. Neptunus-Schiebroek wilde spelen, maar volgens de aanwezige
scheidsrechter kon dat alleen vriendschappelijk. Natuurlijk, zo zijn de regels.
Geen spelerspas = niet spelen. De twee teams maakten er een leuke pot van.
Neptunus-Schiebroek won, met 8-4.
Nu, een paar maanden later doet Neptunus-Schiebroek het op zijn zachts gezegd,
best aardig in de zaalcompetitie. De vijfde plaats komt steeds steviger in
handen met uitzicht op plaatsen daarboven. Nou, dat hadden we aan het begin van
de competitie niet eens durven dromen. BVCB is één van de vier ploegen die
denkt recht te hebben op een top vijf notering, oftewel aanhaken bij de top van
deze competitie. De top 4 steekt er qua niveau (niet altijd qua prestatie) wel
echt bovenuit dit seizoen. Het is dus zaak voor Neptunus-Schiebroek dit duel
tegen een directe concurrent te winnen.
De motivatie was hoog bij de Schiebroekenaren. De aftrap werd genomen. Stefan
Boers stuurde Simon Koeleman weg en hij gaf voor. Rohan Meijer stond voor het
doel precies op de juiste plaats opgesteld. BVCB kreeg niet de tijd om adem te
halen. Rohan tikte het openingsdoelpunt binnen (1-0) en tekende daarmee voor
het snelste zaaldoelpunt: 10 seconden! Wat een wereldstart. Neptunus-Schiebroek
hield druk. Simon ging na tien minuten spelen de één-twee aan met Rohan en
kreeg de bal keurig terug en schoot raak, 2-0! Van achteruit straalde doelman
Mark van Leeuwen wederom rust uit en zette hij de manschappen op de juiste
plaats voor hem. Een paar minuten na ons tweede doelpunt pakte hij een inzet
van BVCB en zag Simon op scherp staan. Mark rolde de bal mee aan Simon die zijn
tegenstander te snel af was. Voor het doel bleef hij koelbloedig en scoorde
wederom, 3-0!
Ondertussen wisselde de coach een paar keer en stonden de gebroeders Van Kan in
het veld. Enkele minuten voor rust was het Lucas die op aangeven van Thomas
voor een 4-0 voorsprong tekende. Een vervelend balletje verdween bij ons tussen
de palen (4-1), maar het slotoffensief was wederom voor de thuisploeg. Jeffrey
stuurde Stefan weg en liep mee. Stefan kwam vrij voor het doel, maar niet
zelfzuchtig legde hij de bal breed waardoor Jeffrey scoorde, 5-1! Een perfect
uitgevoerde aanval!
Wat wordt er goed gevoetbald, is de conclusie bij rust! BVCB komt er niet tot
nauwelijks aan te pas. Ook in de tweede helft gaan we door. Na bijna tien
minuten in het tweede bedrijf komt Stefan voor het doel en geeft half voor. De bal
was hard en scherp, waardoor een BVCB verdediger niets anders kon dan de bal in
eigen doel werken, 6-1. Een paar minuten later verdedigde Dave uit en leek BVCB
de bal te kunnen controleren een nieuwe aanval op te zetten. Lucas stak daar
echter een stokje voor. Onderschepte de bal, stormde op doel en scoorde, 7-1!
BVCB probeerde daarna wederom een aanval op te zetten, maar ditmaal
onderschepte Thomas de bal. Hij stoomde op en zag voor het doel Jeffrey geheel
vrij gelaten. De verkapte debutant scoorde zijn tweede doelpunt van de avond,
8-1!
De coach wisselde de moegestreden Dave en daar leek het mis te gaan. Het
uitverdedigen werd niet goed gedaan en na een hoekschop gaf de scheidsrechter
een strafschop na een vermeende handsbal van Jeffrey a la Nijhuis (Nelom). De
strafschop werd verzilverd, daar kon ook Mark niets meer aandoen, 8-2. En een
minuut later 8-3. De thuisploeg was het kwijt en dus voor de laatste minuten
Dave terug erin. Ook hij kon een vierde tegentreffer niet meer voorkomen.
Eindstand: 8-4. En dus hadden we, in theorie, deze wedstrijd schriftelijk
kunnen afdoen. Die ‘vriendschappelijke wedstrijd’ destijds had immers dezelfde
uitslag. Maar ja, daar heeft de KNVB dus regels voor en zonder die regels had
Dave vandaag zijn zaal-rentree niet gemaakt en dus geven we bij monde van de
Haagse huisdichter van DUNO een ode aan de linkspoot:
Na afloop nog wat napraten in de Wilgenring kantine met een drankje van de coach, zoals het hoort, na een, eigenlijk, klinkende overwinning. De concurrentie om de vijfde plaats is bijgehaald én bovendien gepasseerd de afgelopen weken. Achtereenvolgens werden punten gepakt tegen NOCKralingen (3-3), Margriet (3-2 winst) en nu BVCB. Én, zoals gezegd, is zelfs omhoog kijken een optie geworden. ASW is met een wedstrijd minder gespeeld genaderd tot op 3 punten en het verschil met Maense is slechts vijf puntjes. Er dus nog van alles mogelijk, maar dan zal er de komende weken ook tegen de, met alle respect, kleintjes van de competitie gewonnen moeten worden. Volgende week ontvangt Zaal 1 om 21.00 uur Controlec in de Wilgenring. Ik mag hopen dat iedereen het ermee eens is dat we daar nog een ‘appeltje mee te schillen’ hebben…