Neptunus-Schiebroek C1 on tour

Het verhaal van een bijzonder weekend in het Belgische Hamont-Achel.

Het Hemelvaartsweekend werd gebruikt voor een Internationaal Toernooi in het Belgische Hamont-Achel. Een dorpje net over de grens in een rechte lijn onder Eindhoven. Een dorpje waar nauwelijks iets te beleven viel, totdat de junioren van Neptunus-Schiebroek op bezoek kwamen.

Donderdagmiddag, Hemelvaartsdag, de parkeerplaats van de club staat traditie getrouw vol met auto’s vanwege het grote Adema 7-7 toernooi. C1 verzamelt bij de gehuurde busjes die ’s morgens vroeg al waren neergezet. Nadat we uiteindelijk alle spullen in de busjes kregen konden we vertrekken. Een opluchting, vooral voor coach Wilko Poulie. De nacht had me geen goed gedaan en kon met een zere rug bijna niet vooruit komen bij de wedstrijdjes die ik nog zou fluiten op het toernooi van de club. Tot overmaat van ramp verloor ik ook nog mijn telefoon. Gelukkig kwam het uiteindelijk allemaal goed. De telefoon werd gevonden en dankzij de clubmasseur werd de rug ook wat dragelijker.

Het vertrek, waar de groep al de hele week naar uitkeek, verliep voorspoedig en ook de rit naar België verliep zonder problemen. Voor de spelersgroep was het de eerste keer, een Internationaal Toernooi. Voor mij alweer de elfde keer en ook Ricardo was al regelmatig mee geweest in die voorgaande edities.

Effe Apeldoorn bellen

Rond de klok van 16.00 uur arriveerden we op Sportpark ’t Leeuwke van KFC Hamont’99. Een clubnaam die nog voor de nodige verwarring zou zorgen in combinatie met de fastfoodketen KFC. We meldde ons daar aan en kregen alle benodigde informatie voor de komende dagen. Vervolgens reden we door naar de WICO Campus. De school waar we 3 nachten zouden verblijven. We kregen een lokaal toegewezen op de tweede verdieping en dus sjouwen met de koffers en tassen. Nadat iedereen z’n plekje had veroverd en de luchtbedden waren opgeblazen werden ook de overige spullen (limonades, chips e.d.) naar boven gehaald. Wilko sprak de groep vervolgens toe met het programma van het hele weekend en dat het aan de groep zelf zou liggen of ze een leuk weekend zouden krijgen.

De spelersgroep ging vervolgens het terrein verkennen en voetbalde wat op het grote complex. Hier kwam de eerste clash met CSV Apeldoorn. Eerst werd er gespeeld tegen een paar man, maar later tegen een stuk of 60. De Apeldoorners waren immers met meerdere teams gekomen. De Schiebroekenaren kozen eieren voor hun geld, maar het was inmiddels ook tijd om te verzamelen en te gaan eten.

De diner en ontbijt locatie bevond zich in het dorpje Hamont. Zaal De Posthoorn was de komende dagen de locatie waar we zouden eten, althans dat was de bedoeling. De eerste avond was het eten redelijk. Dat had beter gekund en dat vond de gehele groep. Een rondje door het dorp rijden leerde ons dat er aan de andere kant van De Posthoorn een pizzeria gevestigd zat. Een folder werd gehaald, maar uiteindelijk bestelde niemand meer iets. Die avond bleef het nog lang onrustig. De confrontatie (voetballend) werd gezocht met de Apeldoorners. Hieruit kwam ‘Effe Apeldoorn bellen’. De spelersgroep leerde 31’en en speelde ‘liegen’. Ricardo goochelde diverse kaarttrucjes, alwaar aandachtig naar gekeken werd. Iedereen was al een tijdje terug in het lokaal, maar de laatste sliepen pas rond de klok van 03.00 uur. Ook werd er nog iemand met luchtbed naar de gang verbannen, maar omdat slapen daar onmogelijk was werd hij weer binnen gehaald.

Te laat wakker en te vroeg weer weggedommeld

Het late tijdstip van slapen, dat mede kwam door de luidruchtige buren in de school, had het team geen goed gedaan. We stonden echter om stipt 7.30 uur voor de deur van De Posthoorn om te gaan ontbijten. De deur ging later open, want het brood was nog niet geleverd. We aten snel wat en vertrokken naar het sportcomplex. Daar stond om 8.40 uur de eerste wedstrijd gepland tegen het Duitse Sievershägener. De opa van Jordy Oudenalder was als eerste present, terwijl wij de warming-up deden. Het duel begon moeizaam en we kwamen terecht op een 1-0 achterstand. Dat bleef het tot halverwege ondanks dat we sterker werden. In het begin van de tweede helft (wedstrijden duurden twee keer 15 minuten) kreeg Tomas Visser een enorme kans op de gelijkmaker, maar helaas stond de doelman een doelpunt in de weg. De Duitsers scoorden in de daaropvolgende counter wel, 2-0. De uiteindelijke eindstand van 3-0 gaf een vertekend beeld van de wedstrijd, maar we waren zelf zeker niet in goeden doen. We werden simpelweg te laat wakker…

Na een pauze van ongeveer 40 minuten speelden we de tweede wedstrijd in de poulefase. Dé wedstrijd tegen CSV Apeldoorn. Dé wedstrijd ook waarvan de hele groep wist dat het ‘appeltje eitje’ zou worden. Ondanks dat waarschuwden de coaches voor onderschatting. Maar dat bleek niet nodig. Neptunus-Schiebroek speelde een hele goede wedstrijd en gaf nauwelijks kansen weg. Inmiddels waren ook de beide ouders van Sercan Alniak gearriveerd. Olivier Hermans, in de reguliere competitie geen veelvuldige doelpuntenmaker, scoorde het openingsdoelpunt op schitterende wijze, 1-0. Tom Houtschilt scoorde een, niet al te best ingeschoten, strafschop, 2-0. In de tweede helft maakte Amado Cahuma het derde doelpunt, 3-0! We bleven hierop steken, maar de tegenstander had niets te klagen gehad als het 6 of 7 doelpunten tegen had gekregen.

Vervolgens was het wachten en rekenen. Een heerlijke zonnetje scheen boven het grote complex van KFC Hamont’99 en dus plofte de spelersgroep neer op de vrije stroken gras. Veertig minuten na ons tweede duel speelden de Duitsers tegen CSV Apeldoorn. Het was een allerminst overtuigende wedstrijd van de Duitsers, die doormiddel van een strafschop met moeite op voorsprong kwamen. Met een uiteindelijke 2-0 eindstand waren we toch wel enigszins teleurgesteld. De wedstrijd die ochtend had ons de kop gekost. Hierdoor konden we niet hoger meer eindigen dan de negende plaats en speelden we om de Challenge Cup in plaats van de Euro Cup.

Na de openingsceremonie, waarmee alle teams op het hoofdveld werden voorgesteld, besloten we om even het dorp in te gaan. De groep splitste zich in supermarkt en cafetaria. Prima. Toen we terugkeerden op het complex bleek dat we de kwartfinale van de Challenge Cup moesten spelen tegen het Franse Drachenbronn. Het zonnetje was fel gaan schijnen en dat wierp een soort van moedeloosheid op bij een aantal spelers. We susten onszelf in slaap. Toch begonnen we erg goed aan deze wedstrijd. We speelden op de helft van de tegenstander goed positiespel en dat leverde een verdiende voorsprong op. Jordy was zijn directe tegenstander te slim af en scoorde het openingsdoelpunt, 1-0. Een paar minuten later was de scheidsrechter ons niet goed gezind en gaf een strafschop voor een vermeende handsbal van Achraf el Bouzouiki. De strafschop werd verzilverd, 1-1. Vlak voor- en vlak na de korte rust kwamen we door twee persoonlijke fouten achterin op een 3-1 achterstand te staan. De Fransen werden echter steeds onsportiever en dat had ook de scheidsrechter door. Hij gaf, als goedmakertje, ook ons een strafschop. Tom schoot hem ditmaal feilloos binnen, 2-3. Maar direct na de aansluitingstreffer scoorden de Fransen weer, 2-4. Opnieuw kwamen we daarna terug in de wedstrijd in het duel dat langer leek te duren dan normaal. Tom maakte met een halve volley wederom het doelpunt, 3-4. Met man en macht gingen we op zoek naar de gelijkmaker. De coaches wisselden twee verdedigers voor twee aanvallers, maar we scoorden niet. De Fransen deden dat in de laatste minuut nog wel, eindstand: 3-5.

WiFi en VI in real life

Met deze nederlaag waren we ook uitgeschakeld om de Challenge Cup. Het was ook tijd om te gaan douchen. In kleedkamer vertaalde Karim Lamiri de Franse scheldpartijen tijdens de wedstrijd, dat was niet al te fraai. We besloten om rustig terug te gaan naar de school, maar omdat Wilko op aangeven van Tom een verkeerde afslag nam duurde dat ‘iets’ langer dan gepland. Wilko maakte van de gelegenheid gebruik om even de grens over te gaan. Men miste WiFi. Het ‘rondje rijden’ liep vervolgens een beetje uit de hand, omdat de weg terug was afgesloten. Uiteindelijk kwamen na ruim een uur aan in de school terwijl die vijf minuten rijden van het sportcomplex is.

Nadat we wat hadden gedronken in de school was het alweer tijd om te gaan eten. We besloten om toch eerst naar De Posthoorn te gaan en daarna moest iedereen maar kijken wat hij wilde. De pasta was vandaag vele malen beter dan de maaltijd gister. Toch gingen er een aantal nog voor pizza of friet bij de pizzeria. Na een bord met pasta kreeg bijna niemand het op en dus gingen de pizza’s in de doos mee naar de school. Terug op het schoolcomplex was het rustig en werd er ook door Wilko en Ricardo eindelijk gedoucht. De spelersgroep voetbalde nog wat op het veld van de school. Na verloop van tijd vonden ze het zelf mooi geweest en keerden de groep terug in het lokaal. Hier werd er wederom gekaart en goochelde Ricardo weer, waarbij iedereen verbaasd werd achtergelaten.

Later op de avond ging de wens van Jordy in vervulling. Hij wilde immers VI zien, maar ja dat was vrijwel onmogelijk totdat we deze naspeelden. Ricardo ‘Genee’ en Wilko ‘Derksen’ namen plaats voor de voetbaldiscussie met als enige onderwerp "de eerste dag van de Euro-Cup”. Speciale gasten: Jay Lachman en Amado Cahuma. Karim zorgde zelfs voor de officiële tune. Diverse onderwerpen passeerden de revue en zo ontstond er in een ruim een uur durende ‘show’ een grappige en positief kritische voetbaldiscussie. Nadat de onderwerpen allemaal waren afgehandeld kwam er een wisseling van gasten. Nu namen Achraf en Jordy plaats aan tafel. Ditmaal ontsnapte de aandacht snel en maakte het tweetal hun eigen show over diverse voetbalonderwerpen.

Deze avond keerde de ‘rust’ iets sneller in en was er democratisch besloten dat we de volgende ochtend niet zouden gaan ontbijten in De Posthoorn, maar een broodje zouden halen bij de plaatselijke supermarkt. Dat scheelde immers een uur slaap.

Twee keer winnen en weer veel vaantjes, maar toch geen Fair Play

Op de tweede toernooi dag speelden we nog twee wedstrijden. De hoogst haalbare positie was nog ‘slechts’ de dertiende plaats. Om 10.55 uur was de eerste van de dag tegen de Amsterdamse ploeg FC TABA -2. Een derde klasser. Met een lading extra motivatie speelden we een redelijke wedstrijd. Dennis Snoeck bracht ons met een puntertje op voorsprong, 1-0. Sercan scoorde het tweede doelpunt en er leek geen vuiltje aan de lucht, 2-0. Toch zakten we ver weg en was het uitkijken voor een tegendoelpunt. Dat doelpunt kwam uiteindelijk pas in de laatste minuut toen Julian Heemskerk struikelde over de benen van doelman Thijs Menke (2-1). De scheidsrechter floot meteen af en dus zouden we later die dag gaan spelen om de 13^e en 14^e plaats. De tegenstander was ons onbekend, omdat de standen niet waren bijgewerkt.

We moesten nu ongeveer 3 uur wachten op de laatste wedstrijd. We dachten even de schietsnelheid te gaan meten bij de snelheidsmeter die was neergezet, maar helaas was die precies op dat moment defect en dus gingen we een teamfoto maken in de grote tent. Op het podium met de officiële UEFA Respect boarding werd deze gemaakt.

Er was nog zoveel tijd te gaan dat we besloten om naar het Nederlandse dorpje Budel te gaan. Hier kon iedereen wat eten en weer even op WiFi met de hotspots van Tom en Bas. Zo gezegd, zo gedaan. Een paar grapjassen kochten een fles slagroom bij de Albert Heijn. Een beetje ‘klojen’ noemen ze dat…

Terwijl we in Budel liepen had een aantal spelers aangegeven dat ze de opstelling graag wilden aanpassen. Na enige twijfel werd het verzoek ingewilligd. Jay en Tomas werden verdedigende middenvelders en Tom nam plaats in de spits. Jayson werd als aanvoerder én met een ingezwachtelde arm, voorstopper. De tegenstander was Leones (niet te verwarren met Leonidas). Een ploeg uit het dorpje Beneden-Leeuwen (blijkt vlakbij Nijmegen te zijn). Een tweede klasser. We begonnen weer goed aan het duel, maar wisten in de eerste 15 minuten niet te scoren. Aangezien alle spelers dit toernooi ongeveer evenveel zouden spelen werden er ook nu halverwege drie wissels gedaan. De belangrijkste was dat Jordy erin kwam. Op de verjaardag van zijn vader, vandaag óók aanwezig in Hamont, viel hij erg goed in. Eerst gaf hij de assist op Tom, die op werkelijk prachtige wijze wist te scoren, 1-0! Even later maakte Jordy zelf het tweede doelpunt, 2-0!

Omdat we verzuimden om het derde doelpunt te maken, en daar hadden we écht kansen genoeg voor, rook de tegenstander de kans om terug te komen in de wedstrijd. De aansluitingstreffer werd gemaakt, 2-1. Een paar minuten later kwam de rechtsbuiten op snelheid voorbij onze defensie en werd lichtjes geduwd, maar te opzichtig en dus volgde een strafschop voor Leones. Langs de kant weet Wilko het zeker, deze is voor Thijs: "hij pakt hem”. De speler van Leones legde de bal klaar, nam zijn aanloop en Thijs pakte de strafschop! Ook in de rebound was Thijs de redder in nood. De hoekschop die volgde leverde nu geen doelpunt op en dus sleepten we een 2-1 overwinning uit het vuur. Hierdoor eindigden we op de dertiende plaats en al met al is dat een uitstekende prestatie.

We wilden wachten op de prijsuitreiking omdat we ervan overtuigd waren dat we de FairPlay prijs zouden winnen, we hadden daar immers alles aangedaan en gaven alle spelers van de tegenstander bij elke wedstrijd een persoonlijk mini-vaantje. Dat bleek echter niet genoeg. KMD won de FairPlay prijs, wat moeten die dan wel niet hebben gedaan…

Poker en ‘straf’!?

Teleurgesteld verlieten we het complex van KFC Hamont. Tussendoor was Wilko nog met een groepje naar de supermarkt gereden omdat ze dat zo graag wilden. Er stond nog niet genoeg eten en drinken in het schoollokaal, maar oké…

Eenmaal terug in de school was er weer een vrij programma. Nadat er eventjes was gevoetbald werd er verstoppertje gespeeld. De verstopplaatsen werden er gezocht op ‘verboden-terrein’. De algehele complex leiding vond dit niet zo leuk en dus werd ik daarop aangesproken. Het ‘verdwaalde’ drietal melde zich uiteindelijk na een korte zoektocht in het klaslokaal. Met als gevolg: niemand op de laatste avond meer naar buiten… Ondertussen was het tijd geworden om te gaan eten. We aten allemaal in De Posthoorn. De kip met gebakken aardappeltjes smaakte blijkbaar zo goed dat niemand nog naar de pizzeria wilde daarna. Terug in de school hielden we stand: niemand naar buiten. Ricardo kwam met een nieuw spel (dit weekend althans), poker. Na een korte uitleg werd het spel gespeeld. Omdat de helft van de groep meedeed en de andere helft zich ging vervelen werd er gesmeekt bij Wilko om toch nog naar buiten te mogen gaan. Na ruim een uur mocht er toch nog even buiten gevoetbald worden. Ach ja, zo erg was het allemaal ook weer niet tenslotte. Ook de meeste pokeraars kozen ervoor om naar buiten te gaan. Alleen Karim en Julian bleven achter bij Ricardo en mij. Karim was lange tijd aan de winnende hand, maar nadat Ricardo zowel mij als Julian eruit gespeeld had was ook Karim aan de beurt. Langzaam maar zeker zag je de stapels bij Karim slinken. Toch had Karim lange tijd een sterke tegenstand geboden en dat met niet al te beste kaarten. Bluffen ging hem goed af…

Omdat de meeste teams al naar huis waren vertrokken was het rustig op het schoolcomplex en kwam onze groep al snel terug naar het lokaal. Aldaar werd er nog gekaart, gekeken naar nog meer goochel trucjes en nagepraat over het toernooi. Zonder iets te hoeven zeggen viel iedereen in de loop van de avond/nacht in slaap.

Geslaagd weekend

Op zondagochtend besloten we weer wat langer te blijven liggen en dus geen ontbijt in De Posthoorn. We ruimden onze spullen op en pakten de tassen in. Het schoollokaal werd aangeveegd en de busjes opgeruimd. Het was tijd om te vertrekken. Via de supermarkt voor een klein ontbijt. Op die parkeerplaats werd de groep medegedeeld dat omdat we de borg terug kregen er dus geld over was en dus nog even konden stoppen bij een McDonald’s onderweg.

Zo gezegd, zo gedaan. Ook de terugreis verliep zonder problemen of drukte. Toen we echter in Dordrecht aankwamen bij de McDonald’s bleek dat de helft niet beschikbaar was omdat een frituur het niet deed vanwege een kleine brand en dus reden we verder naar Hendrik-Ido-Ambacht. Via de bekende loopbrug over de A16 konden we hier dan uiteindelijk wel het weekend afsluiten.

Iets na 13.00 uur keerden we terug bij Neptunus-Schiebroek en namen we afscheid van een, wat ons betreft, zeer geslaagd weekend! We zullen eens kijken of we dit volgend jaar weer kunnen ondernemen…wordt vervolgd.

Thijs, Jay, Karim, Achraf, Julian, Dennis, Jordy, Amado, Tom, Bas, Jayson, Olivier, Sercan en Tomas, namens Ricardo en mij, bedankt!

Bekijk hier alle foto's!