JO19-1 (zeg maar A1) strijdend ten onder in seizoenouverture

door Paul van Boven senior

Afgelopen zaterdag mocht de voormalige kampioensploeg B4 - deze jaargang omgedoopt tot JO19-1 - na het winnen van een zinderende play-off met de beide andere JO19-teams, eindelijk voor het eerst "de wei” in voor een officiële wedstrijd. Het zinderende treffen werd met 4-2 verloren van de net iets doortastender optredende gastheren van Excelsior’20.

De lange zomervakantie, voorafgaand aan wat voor een groot deel van het team het eindexamenjaar zal worden, had onze gladiatoren langs verre kusten en duistere Oost-Europese bierkelders gevoerd. Afgewisseld met de foto’s van opgeduikelde vakantie-muzen vlogen de wederwaardigheden op en neer tussen het strand van Copacabana, de jachthaven van Monte-Carlo en de Berlijnse Gendarmenmarkt.

"Hé Cilissen, ga jij komend seizoen nog een penalty stoppen?” informeerde middenvelder Hidde Wolters bij doelman Berend "Parkie” Vrancken Peeters, terwijl linksback Ernest "Tellie Brokkini” Bijleveld vanuit zijn Siciliaanse vakantieadres een paardekop liet bezorgen ter huize van goalgetter Stan van Est, omdat deze altijd zo "horse” is om te scoren.

De Jan-Peter Balkenende-trofee werd tenslotte gewonnen door middenvelder Tom Schelling, die zelfs tijdens zijn vakantie niet te beroerd was om het normen-en-waardendebat te voeren met enkele vervaarlijk uitziende vakantiegangers uit "020”, hetgeen geheel zijns-ondanks uitmondde in onverkwikkelijke non-verbale schermutselingen.

Met welvaartsbuikjes en gebruinde doch pafferige gezichten meldde de selectie zich eind augustus bij de hoofdschuddende trainer Wilko Poulie, die er geen gras over liet groeien en de puffende en steunende ploeg met enkele Bundesliga-achtige conditietrainingen wedstrijdfit maakte.

Plaats van handeling van de seizoenouverture was het afgeladen volle complex van Excelsior ’20 in het Beatrixpark te Schiedam, alwaar, gelijktijdig met het JO19-treffen, de finale om het Nederlands kampioenschap cricket plaatshad. Rond 11.30 uur druppelden onze door het bezoek aan enkele avondhoreca-gelegenheden lichtelijk "brakke” balkunstenaars binnen, terwijl de uitgeslapen tegenstanders al aan hun warming-up bezig waren.Door het ontbreken van Tom Schelling en nieuwkomer Thijs Leebeek hadden de coaches de beschikking over slechts één wisselspeler.

Al snel na de aftrap werd duidelijk dat in de A-jeugd spelen "andere koek” is. De snelle, sterke en goed georganiseerd spelende Schiedammers zetten JO19-1 vanaf het begin zwaar onder druk. De middenlijn kon nauwelijks gepasseerd worden en binnen vijf minuten lag de bal al in het net na een door doelman Parkie verkeerd getaxeerde doorgeschoten bal: 1-0.

Hierna was de ploeg wel gelijk wakker. Aanvoerder Luuk van der Plas gaf de middenvelders Hidde Wolters, Tom Dutilh, Martijn Vinke en Max van Oosten de opdracht om veel feller het duel met hun tegenstanders aan te gaan, om zodoende de vijandelijke aanvalsopbouw te verstoren. Nu kon Neptunus-Schiebroek ook aan aanvallen toekomen, en ontspon zich een gelijkwaardige wedstrijd. Na enkele mogelijkheden over en weer wist Hidde Wolters zich halverwege de eerste helft na een combinatie door het midden vrij te kappen, en schoot onberispelijk binnen van net buiten de zestien: 1-1.

Kort daarna ging het echter alweer fout, waarbij onze keeper in een niet al te gevaarlijke aanval wederom niet geheel vrijuit ging: 2-1. Verbeten aanvallend ging JO19-1 wederom op zoek naar de gelijkmaker, en wist het overwicht gaandeweg naar zich toe te trekken. Nu kwam Excelsior’20 lange tijd niet in het spel voor, maar de Neptunianen troffen het niet dat de voorwaartsen het vizier nog niet op scherp hadden staan. Nadat zowel Stan van Est als Joep Posner een goede kans hadden gemist werd afgefloten voor de rust.

Nadat de gemoederen bedaard waren over de onnodige achterstand werd de spelers op het hart gedrukt om vooral door te gaan met het energiek afjagen van de tegenstanders. En zo geschiedde: het gehele eerste deel van het tweede bedrijf rammelde Neptunus-Schiebroek nadrukkelijk aan de Schiedamse poort. Maar de geconcentreerd en fanatiek spelende tegenstander gaf geen krimp. Integendeel: bij één van de schaarse tegenaanvallen viel de 3-1.

Nu was de tijd van handelen toch echt gekomen. En zowaar: binnen enkele minuten wist Max van Oosten door te komen op links. Diens strakke voorzet werd onberispelijk door Stan van Est in de hoek geprikt: 3-2. Deze treffer was het startsein van een zinderend slotoffensief: terwijl de tegenstanders beurtelings met krampverschijnselen omvielen, volgden de aanvalsgolven elkaar in rap tempo op.

Rechtsbuiten Pepijn Weebers kon, na goed doorzetten van rechtsback Hein Völker, zijn teen net niet tegen de bal krijgen in een scrimmage vlak voor het doel. Een kopbal van centrumverdediger Paul van Boven scheerde rakelings over de lat, waarna Stan van Est de beste kans miste door vrij voor de keeper keihard op de paal te schieten. Helaas, het mocht vandaag niet zo wezen.

Dat de tegenstander in de dying seconds nog een bal fraai in de kruising schoot voor de 4-2, maakte de druiven nog extra zuur.
Nadat de eufore tegenstanders netjes waren gefeliciteerd, werd door het vorig jaar zo aan overwinningen gewend geraakte team vloekend en tierend over de in hun ogen onwaardige performance de kleedkamer opgezocht. De zalvende woorden van de coaches en de toeschouwers dat het een goede en sportieve wedstrijd was geweest met hooguit een beetje pech aan onze kant werd met weinig enthousiasme voor kennisgeving aangenomen.

Volgende week beter, als VFC op bezoek komt !