JO19-1: tocht door de woestijn
Afgelopen maandagavond moest JO19-1, in plaats van de gebruikelijke training, een inhaalwedstrijd afwerken aan de Hazelaarweg tegen de sterke koploper VFC uit Vlaardingen. Nadat aanvankelijk nog enig tegenspel geboden kon worden, gingen in het laatste kwartier de sluizen open en liep de score op tot een toch wel pijnlijke 0-6.
Vorige week was de seizoenopening tegen Excelsior ’20 nipt en enigszins onfortuinlijk verloren gegaan. De kater daarvan kon gelukkig in den vreemde worden weggespoeld door een korte schoolreis die de zesdeklassers uit selectie langs (naar keuze) Londen, Parijs of Venetië voerde.
Middenvelder Tom Dutilh wist de bewondering van zijn tafelgenoten te oogsten toen hij tijdens de lunch in het Ritz Carlton het achterhoofd van de ober wist te raken met een champagnekurk, terwijl doelman Berend "Parkie” Vrancken Peeters zijn Memphis Depay-stijl garderobe aanvulde op de Brompton Road in de nabijheid van het Stamford Bridge stadion. Linksback Ernest "T.B.” Bijleveld zag het allemaal hoofdschuddend op de app-groep binnenkomen, in charmant gezelschap gezeten in zijn gondel in de Canale di Cannaregio.
Terug in de harde realiteit van Schiebroek op maandagavond leek het
een leuk idee om de luie onsjes eraf te sporten met een fijn partijtje
zomeravondvoetbal. Helaas gaven de zeer geërde opponenten hier een wat
andere invulling aan.
Het eerste schot voor de boeg werd
gegeven door de enorme meute bezoekers die het complex overspoelde;
behalve zeventien toch wel fris ogende spelers waren er nog zeker
vijfentwintig enthousiaste supporters meegekomen. Nu had middenvelder
Martijn Vinke er op zich wel begrip voor dat deze mensen elke
gelegenheid aangrijpen om even niet in Vlaardingen te hoeven zijn, maar
spoedig nadat voor het eerst was gefloten bleek dat de tegenstanders hun
publiek wel degelijk ook iets te bieden hadden!
Vanaf het begin had JO19-1 zeer weinig te vertellen in het eigen bastion. De ene na de andere aanvalsgolf teisterde de Neptunus-defensie. Pas na de enigszins ongelukkige openingstreffer (een mislukte voorzet zeilde onhoudbaar in de kruising) ging de storm wat liggen, en wisten de voorwaartsen Pepijn Weebers en Thijs Leebeek enkele kleine kansen te creëren. Op slag van rust moest helaas op het slechtst denkbare moment een tweede tegentreffer geïncasseerd worden: 0-2.
In de kleedkamer had iedereen zijn zegje uiteraard klaar, maar werd het verhitte gezelschap het zwijgen opgelegd door een duidelijke en zeer terechte boodschap van trainer Wilko Poulie aangaande de onderlinge mores in het veld, welke hopelijk ook onthouden wordt voor de komende wedstrijden. In een uiterste poging om de wedstrijd nog te keren werd besloten tot enige omzettingen met als doel om meer duelkracht op het middenveld te krijgen (Stan van Est, Paul van Boven) en meer opbouwend vermogen in de verdediging (Max van Oosten).
De aanpassingen hadden zowaar enig effect: gedurende ongeveer vijfentwintig minuten kon het Vlaardingse beest getemd worden, en werden goede kansen op de aansluitingstreffer genoteerd. Toen deze uiteindelijk niet viel stortte het team in het laatste kwartier volledig in en moest nog vier glamoureuze tegentreffers worden geïncasseerd voor de 0-6 einduitslag.
Een geflatteerde doch terechte nederlaag. Uitgeput werden de doorweekte en moegestreden strijders op het nog altijd aangenaam warme terras door voorzitter Jan Swart vereeuwigd. Totdat bleek dat zijn accu leeg was.
Waarna aanvoerder Luuk van der Plas het woord nam. Het boek Exodus aanhalend, herinnerde hij zijn manschappen eraan dat het God weliswaar behaagd had om het volk van Mozes enige jaren door de Sinaï-woestijn te laten dwalen, maar dat de Rode Zee uiteindelijk toch uiteenweek om hen toegang te verschaffen tot het Beloofde Land.
Woensdag goed trainen, dan is het zaterdag uit tegen Nieuwerkerk misschien zo ver!Foto: Ernest TB symboliseert de malheur extreem (in overdenking met zowaar Cola).