Neptunus-Schiebroek 2 na ware thriller naar halve finale: ‘We gaan nog even door’

Sommige wedstrijden verdwijnen na een paar dagen uit het geheugen. Andere blijven jarenlang onderwerp van gesprek in de kantine. De kwartfinale van de nacompetitie tussen Smitshoek 3 en Neptunus-Schiebroek 2 hoort zonder twijfel bij die laatste categorie.

Na ruim twee uur voetbal, een verlenging vol emoties, schitterende doelpunten, gemiste kansen, een discutabel sleutelmoment en een zenuwslopende slotfase trok Neptunus-Schiebroek 2 uiteindelijk met 3-4 aan het langste eind. Het leverde niet alleen een plek in de halve finale op, maar vooral het gevoel dat deze ploeg nog lang niet klaar is.

De voorbereiding op het duel was al een wedstrijd op zich. Door een ziekmelding van Maas en het gelijktijdig spelende eerste elftal was de spoeling dun. Olaf werd daarom opnieuw doorgeschoven vanuit de O23 en mocht zelfs aan de aftrap verschijnen. Daarnaast werden Hessel en Jeroen toegevoegd vanuit het vierde elftal, dat kort geleden nog het kampioenschap vierde. Het waren de ingrediënten voor een avond waarop iedereen nodig zou blijken.

Op het warme en benauwde sportpark van Smitshoek werd deze kwartfinale weggestopt op veld 6. Neptunus-Schiebroek had het in de openingsfase lastig. Het spel was onrustig, er werd te vaak voor de lange bal gekozen en Smitshoek wist daar optimaal van te profiteren. Uit een aanval die ogenschijnlijk weinig gevaar opleverde, viel plotseling de 1-0.

Waar de thuisploeg dacht een tik te hebben uitgedeeld, leek het doelpunt juist iets los te maken bij de bezoekers. Langzaam maar zeker verschoof het spel richting het doel van Smitshoek. Finne begon weer aan zijn inmiddels vertrouwde missie om overal tegelijk te zijn. Owen bleef tussen de linies opduiken en maakte het de thuisploeg steeds lastiger. De kansen kwamen. Eerst één. Daarna twee. Vervolgens nog meer. De gelijkmaker leek een kwestie van tijd, maar wilde voor rust niet vallen.

Toch voelde de achterstand bij het rustsignaal anders dan een normale achterstand. Er was frustratie omdat de kansen niet waren benut, maar vooral het besef dat er veel meer in deze wedstrijd zat. Dat gevoel bleek terecht.

Na rust kwam Neptunus-Schiebroek met dezelfde energie uit de kleedkamer. De ploeg bleef naar voren spelen en gaf geen moment de indruk genoegen te nemen met uitschakeling. De druk nam toe en uiteindelijk brak het verzet van Smitshoek. Uit een hoekschop bracht Owen de bal voor, verlengde Kevin de bal knap tegendraads met het hoofd. Jasper reageerde het snelst van iedereen en zorgde voor de verdiende 1-1.

Het doelpunt voelde niet als een opluchting. Het voelde als het startschot voor meer. Neptunus-Schiebroek geloofde er inmiddels heilig in. Olaf, die zichtbaar had moeten wennen aan zijn onverwachte basisplaats, groeide ondertussen uit tot een van de sterkste spelers op het veld. Zijn indrukwekkende afstandsschot leek onderweg naar de voorsprong, maar werd door de doelman met een redding van formaat uit het doel gehouden.

Toen twintig minuten voor tijd de keeper van Smitshoek de bal op de achterlijn losliet, leek alsnog het grote moment aangebroken. Jan onderschepte, zag een leeg doel voor zich en kon nauwelijks geloven wat er gebeurde toen hij onderweg naar de voorsprong werd gehaakt. Het hele sportcomplex hield zijn adem in. De strafschop leek onvermijdelijk.

Het fluitsignaal bleef echter uit. Waar letterlijk iedereen, maar vooral Neptunus-Schiebroek een penalty zag, zag de jonge scheidsrechter Martijn de Heer niets strafbaars. Het enige moment van discussie op een verder prima geleide wedstrijd. Het had een breekpunt kunnen zijn. Maar deze ploeg brak niet. Integendeel.

Bennie en Piet hadden ondertussen hun ploeg aangepast. Hessel was al na rust centraal achterin verschenen en vormde samen met Kevin een muur waar Smitshoek steeds moeilijker doorheen kwam. Sebastiaan bracht nieuwe energie en Menno bleef onverstoorbaar doorgaan. Eerst centraal, later als rechtsback. Geen duel werd ontlopen, geen meter cadeau gegeven. Om tactische redenen verlieten Otto en Tijmen het veld.

Omdat negentig minuten geen winnaar opleverde, moest verlenging uitsluitsel geven. Daar stond Jan op. Met een schitterende kopbal zette hij Neptunus-Schiebroek voor het eerst op voorsprong. De ontlading was enorm, maar wat daarna gebeurde, in de tweede helft van de verlenging, maakte van een mooie overwinning een onvergetelijke avond. Vanaf de middenlijn zag Jan dat de keeper te ver voor zijn doel stond. Een split second later was de bal onderweg. Niemand langs de lijn wist direct wat hij zag. De bal bleef vliegen. En vliegen. Tot hij in het net viel. 1-3. Spelers vlogen van de bank. Supporters schreeuwden het uit. Teamgenoten sloegen hun handen voor hun hoofd van ongeloof. Het was zo'n doelpunt waar je later over vertelt alsof je erbij was toen geschiedenis werd geschreven. Het enige waar iedereen het direct over eens was: wat ongelooflijk jammer dat er geen camera langs de lijn stond.

Toen Jasper kort daarna werd weggestuurd, de keeper omspeelde en beheerst de 1-4 binnenschoof, leek de wedstrijd definitief beslist. Maar nacompetitievoetbal heeft zelden respect voor logica. Een ongelukkige 2-4 bracht de thuisploeg terug in de wedstrijd. Kort daarna viel ook de 3-4. Wat een zorgeloze slotfase had moeten worden, veranderde plotseling in een gevecht tegen de klok.

Iedere bal werd belangrijk. Iedere tackle telde. Iedere seconde duurde een minuut. Jeroen kwam in de verlenging binnen voor de volledig leeggestreden Bruno en bracht precies wat nodig was: rust, ervaring en frisse benen. Ook Daan en Luuk voegden zich in de slotfase bij de strijd. Achterin wonnen Kevin en Hessel duel na duel. Kaz bleef ondanks een lastig moment zijn ploeggenoten coachen en organiseren.

Langs de lijn leefden ook de geblesseerden Julian, Wanja en Tom iedere seconde mee. Niemand stond erbuiten. Iedereen voelde dat dit meer was dan zomaar een wedstrijd. Toen het eindsignaal uiteindelijk klonk, volgde geen uitbundige vreugde zoals na een kampioenschap. Eerst was er opluchting. Daarna trots. Trots op een ploeg die bleef geloven toen het tegenzat. Trots op spelers die op onverwachte momenten opstonden. Trots op invallers die direct hun waarde bewezen. Trots op een groep die als team sterker bleek dan iedere tegenslag.

En toen kwam langzaam het besef. Het seizoen leeft nog. De nacompetitie leeft nog. Deze ploeg leeft nog. Komende zaterdag wacht om 11.00 uur de uitwedstrijd bij HVC'10 2 in de halve finale. Maar dinsdagavond ging het daar nog niet over. Dinsdagavond ging het over karakter. Over veerkracht. Over een ploeg die na 120 minuten voetbal nog steeds overeind stond. En bovenal over één simpele boodschap die in de kleedkamer steeds opnieuw werd herhaald: We gaan nog even door.