Clubjongens brengen Neptunus-Schiebroek 2 terug naar de eerste klasse
Drie jaar geleden verliet Neptunus-Schiebroek 2 de reserve eerste klasse. Dat deed pijn, zoals iedere degradatie pijn doet. Toch werd er binnen de club niet gekozen voor snelle oplossingen of korte routes terug omhoog. Er werd gebouwd. Met geduld. Met vertrouwen. En vooral met eigen jongens. Zaterdagmiddag op sportpark DSVP kwam die ontwikkeling samen in één prachtig moment.
Door een zwaarbevochten maar verdiende 0-1 overwinning op Schipluiden 2 heeft Neptunus-Schiebroek 2 zich verzekerd van promotie naar de reserve eerste klasse. Een beloning voor een groep die de afgelopen jaren steeds verder naar elkaar toe groeide, een groep waarin spelers uit verschillende lichtingen van de club elkaar hebben gevonden en waarin de volgende generatie zich alweer aandient. Spelers die samen vanuit de jeugd zijn doorgeschoven, samen teleurstellingen hebben meegemaakt en samen zijn gegroeid. Met daar omheen een aantal ervaren krachten die de groep sterker maken, maar vooral met een herkenbaar Neptunus-Schiebroek-gezicht. Maar voordat de medailles werden uitgereikt en de champagnekurken door de lucht vlogen, moest er eerst nog negentig minuten gevoetbald worden.
Zoals de afgelopen weken vaker gebeurde, begon de dag ontspannen. Terwijl Schipluiden pas arriveerde toen de warming-up al bezig was, was Neptunus-Schiebroek ruim op tijd aanwezig op het terrein van DSVP. De finale zou worden gespeeld op het hoofdveld, maar vlak voor de aftrap besloot het jonge arbitrale trio dat enkele gaten in het kunstgras reden waren om uit te wijken. Daardoor verhuisde de finale naar veld 8. Een beslissing die achteraf nauwelijks beter had kunnen uitpakken. Het veld lag verscholen tussen het groen van sportpark De Groene Wijdte en werd aan beide lange zijdes omzoomd door supporters. Vuurwerk knalde door de lucht, fakkels kleurden het decor en achter één van de doelen hadden zich tientallen Neptunianen verzameld, waaronder veel spelers uit de O23 en O19. Hun gezang vormde negentig minuten lang de soundtrack van een middag die uiteindelijk onvergetelijk zou worden.
Vanaf de eerste minuut oogde Neptunus-Schiebroek als de ploeg die het meest ontspannen met de omstandigheden omging. De Rotterdammers namen direct het initiatief en waren gedurende de hele eerste helft de betere ploeg. Dat overwicht kwam voort uit de discipline waarmee werd gespeeld. Achterin stond de organisatie uitstekend. Menno speelde opnieuw een sterke wedstrijd en vormde samen met Kevin, Nabil en Maas een defensie waar Schipluiden nauwelijks doorheen wist te komen. Voor hen verrichtten Bruno en Max veel onzichtbaar maar essentieel werk, waardoor Finne steeds de ruimte kreeg om het spel te dirigeren. Na twaalf minuten leverde dat bijna de openingstreffer op. Finne stuurde Jasper met een fraaie pass weg achter de verdediging. De aanvaller won het duel van zijn directe tegenstander, maar kwam uiteindelijk net tekort om gevaarlijk af te ronden. Niet veel later moest de keeper van Schipluiden opnieuw aan het werk toen een schot van Tom hem bijna verraste. Jasper zat er vervolgens scherp bovenop om te profiteren van een mogelijke rebound, maar de doelman wist de bal alsnog vast te houden.
Hoewel de kansen niet aaneengeregen werden, voelde het alsof Neptunus-Schiebroek de wedstrijd volledig onder controle had. Schipluiden kwam slechts sporadisch in de buurt van het doel van Kaz, die een vrije trap ruim over zijn doel zag vliegen en verder een betrekkelijk rustige eerste helft beleefde. Na 33 minuten viel de verdiende voorsprong. Een schot van Jasper werd nog geblokt, maar Owen reageerde het snelst op de afvallende bal. Waar veel spelers direct voor een lob zouden kiezen, hield hij het hoofd koel. Hij omspeelde de doelman en schoof de bal beheerst in het lege doel (0-1). Wat daarna gebeurde, was misschien wel het mooiste beeld van de middag. Het leverde een uitbarsting van vreugde op bij de cornervlag, waar spelers, wissels en staf gezamenlijk het moment vierden. Dat gevoel was begrijpelijk. Na de overwinningen op Spijkenisse 2, Smitshoek 3 en HVC'10 2 voelde iedereen dat de ploeg nog maar één helft verwijderd was van iets bijzonders.
Na rust veranderde het wedstrijdbeeld logischerwijs. Schipluiden moest meer risico nemen en kreeg daardoor meer initiatief. Al binnen enkele minuten ontsnapte Neptunus-Schiebroek aan de gelijkmaker toen een aanval eindigde op de paal. De rebound viel gelukkig niet goed en Kaz kon de bal alsnog oprapen. Het bleek een belangrijk kantelpunt. Want hoewel Schipluiden meer balbezit kreeg en dreigender werd, bleef Neptunus-Schiebroek overeind door precies datgene wat deze ploeg de afgelopen jaren zo sterk heeft gemaakt: hard werken voor elkaar. Geen spectaculaire momenten, maar wel de momenten waarop finales vaak worden beslist. Olaf bracht opnieuw energie na zijn invalbeurt. Roland en Otto voegden frisse krachten toe op momenten dat de vermoeidheid begon toe te slaan, terwijl later ook Tijmen en Daan hun bijdrage leverden. Het tekende de kracht van deze selectie: iedereen droeg zijn steentje bij. Ondertussen bleef Neptunus-Schiebroek gevaarlijk in de omschakeling. Jasper brak enkele keren door op snelheid, Owen kwam dichtbij een tweede treffer en ook Finne probeerde het nog van afstand. Daardoor bleef de wedstrijd spannend. Misschien wel spannender dan nodig. Want zolang het verschil één doelpunt bleef, bleef Schipluiden geloven.
In de slotfase werd iedere tackle gevierd alsof er gescoord werd. Iedere gewonnen tweede bal zorgde voor applaus langs de lijn. De supporters voelden dat de ploeg dichtbij was, maar wisten ook hoe lang de laatste minuten kunnen duren. Toen een gevaarlijke poging van Schipluiden in de slotfase naast het doel van Kaz verdween, begon het geloof aan Rotterdamse zijde definitief te groeien. Nog één minuut. Nog één aanval. Nog één keer alles geven. En toen kwam eindelijk het verlossende fluitsignaal. Wat volgde was een ontlading die veel verder ging dan het winnen van een voetbalwedstrijd. Spelers vielen elkaar in de armen. Supporters stroomden het veld op. Een seizoen lang was er gewerkt aan dit moment, maar eigenlijk ging het om veel meer dan één seizoen. Het was de bekroning van jaren investeren in eigen jeugd, vertrouwen geven aan jonge spelers en samen bouwen aan een hechte groep. Jongens die drie jaar geleden de degradatie meemaakten vierden samen met spelers die toen nog in de jeugd speelden de terugkeer naar de reserve eerste klasse.
Bij de prijsuitreiking viel op waar deze ploeg misschien nog wel het meest trots op mag zijn. Niemand werd vergeten. Niet alleen de basisspelers en invallers stonden in het middelpunt van de belangstelling. Ook de spelers die deze finale niet in actie kwamen, zoals Luuk en reservedoelman Daan, werden nadrukkelijk betrokken bij de festiviteiten. Hetzelfde gold voor de aanwezige geblesseerde spelers die wekenlang onderdeel waren geweest van de reis richting promotie. Voor jongens die onderweg in de competitie of tijdens de nacompetitie belangrijke minuten hadden gemaakt. Voor spelers die misschien niet op het veld stonden tijdens de finale, maar wel hadden bijgedragen aan het succes.
Dat maakte de beelden na afloop misschien nog mooier dan de wedstrijd zelf. Want deze promotie behoort niet toe aan elf spelers. Niet aan achttien spelers. Maar aan een hele groep. Aan een elftal dat drie jaar geleden opnieuw moest beginnen. Aan een groep clubmannen die samen groeide. Aan een team waarin jeugdspelers zich ontwikkelden tot bepalende krachten. En aan een vereniging waar de volgende lichting alweer staat te wachten.
Terwijl de medailles werden uitgereikt, de bloemen werden verdeeld en de beker de lucht in ging, werd nog eens duidelijk hoeveel werk er in deze promotie zit. Daarna verhuisde het feest naar de kleedkamer, vervolgens naar de kantine van Neptunus-Schiebroek en uiteindelijk naar een volgende locatie waar tot diep in de nacht werd gevierd. Volkomen terecht. Want de reserve eerste klasse is terug in Schiebroek. En het mooiste van alles? Het voelt niet als het einde van een reis. Het voelt alsof er nog veel meer in deze groep zit.
Want terwijl de champagne en het bier zaterdagavond rijkelijk vloeide, ging het gesprek ook alweer over volgend seizoen. Over nieuwe uitdagingen, over nieuwe tegenstanders en over nieuwe talenten die staan te trappelen om vanuit de jeugd aan te sluiten. De reserve eerste klasse wacht. En als deze nacompetitie iets heeft bewezen, dan is het dat deze ploeg daar thuishoort. Niet omdat het één wedstrijd won, maar omdat het vier keer achter elkaar liet zien waar Neptunus-Schiebroek voor staat. Samen. Strijden. Winnen. Met elkaar, voor elkaar.