Als je geen (reis) verslag hebt uit Tirana, hoef je noooit meer te komen

Het was weer eens tijd voor een Feyenoord tripje. Deze kans mocht ik niet voorbij laten gaan. In de dagen en uren voorafgaand aan de finale hadden we het er meermaals over dat dit (die finale spelen red.) al geweldig was. Die finale halen was al fantastisch. En voorzichtig werd gezegd dat de uitslag niet meer uitmaakte, maar nu we er toch zijn wel willen winnen. Feyenoorders hè, zijn al snel tevreden. En als we na de finale teruglopen naar onze Airbnb: "dan doet het toch meer pijn dan dat je denkt". Dit is ons verhaal.

 

Tijdens de tweede helft van Marseille thuis kwam de apotheose al, we (Jeffrey, Jeroen, Wesley, Michiel en ik) wilden gaan, naar Tirana. Ik wel alleen als daar een kaartje bij zou zijn. Vrijdag erna kijken naar mogelijke vluchten en werd meteen duidelijk dat Mark niet zou gaan. En vervolgens de vraag of we wel of niet de gok zouden nemen om te boeken, wel of geen kaartje en nog belangrijker; wel of geen finale. De return moest immers nog gespeeld worden. Vrijdag boeken lukte niet en dus stelden we uit tot zondag. Wat wilde Wesley, die nog op vakantie was in Sri Lanka, en wat wilde Michiel, die net als ik niet zeker wist of 'ie een kaart zou hebben. Op zaterdag stelde Mark zijn (Gold) kaart ter beschikking aan mij. Kaartje verzekerd. Iets zekerder boeken, maar zouden we het wel halen? Op zondag sloeg (bij mij) de twijfel toe, toen we het voortijdig boeken weer een dag uitstelden. Michiel haakte af en Wesley wilde zeker niet eerder boeken. De prijzen stegen en daarmee het risico van een vlucht voor 'niks' boeken, groter. Na lang, en uitvoerig, overleg besloten we toch maar te wachten tot we zeker wisten of we de finale gingen halen.

 

De return tegen Marseille werd op de club gekeken. Jeffrey en ik zaten met een laptop klaar. De beste optie, qua tijd en geld, was die avond van Brussel naar Bergamo en van daar naar Tirana. We zette de boeking klaar, Jeff heen en ik terug, en zouden bij een voorsprong meteen boeken, andere scenario's waren niet besproken. Bij Jeroen namen de zenuwen zienderogen toe, tot hij alleen nog kon zeggen: "boeken, nu boeken". Hiermee namen ook de zenuwen bij andere toe en leidde dat natuurlijk tot een woordenwisseling met Joop en KNVB en bij mij met hoofdpijn. Jeff en ik zagen niets of nauwelijks iets van de wedstrijd. Ryanair en Wizzair gooiden ons er telkens uit. De wedstrijd naderde het einde en met nog altijd een 0-0 op het scorebord werden de boekingen nog eens gecontroleerd en de goedkoopste vluchten alvast doorgeklikt. In de laatste seconde kwam Marseille nog een keer gevaarlijk door. Het zal toch niet? Nee, een hoekschop. Neee, nog beter: afgelopen. Snel boeken, doorklikken, betalen, wachten op de bevestiging, tegelijkertijd juichen voor het behalen van de finale. Is het bevestigd? Het is wel afgeschreven. Is het definitief? Jaa, de mail is er. We gaan, we gaan naar Tiranaaaaaa...

 

Terwijl Jeff in de stad feestvierde kwamen we tot de conclusie dat de totale retour vlucht (4 losse boekingen) voor 260 euro best prima was. We hoorden vele routes naar Tirana voorbij komen. En steeds meer werden we tevreden over onze boeking(en). Een dag na de finale had Jeroen een geweldige dag op de Feyenoord Service & Tickets. Kut reacties en felicitaties wisselden elkaar op hoog tempo af, genieten zo met de finale in 'the pocket'. Een paar dagen later was het tijd om de overnachting te regelen. Een hotel was al snel geen optie omdat de prijzen gigantische waren gestegen (van 270 naar 4999), bizar gewoon. We kozen voor een Airbnb. We lieten een aantal opties passeren en kozen er eentje uit. We vroegen de reservering aan, maar een reactie bleef uit. Jeff maakte de opmerking of het niet verstandig was om er nog eentje aan te vragen voor als er eentje geweigerd werd. Ik opende de app en zag er eentje die er niet eerder opstond. Tirana Balkonies. Ik wilde hem delen en toen kwam de weigering van de andere boeking binnen, dus ik dacht 'meteen boeken' en hij werd meteen geaccepteerd. Vier mails volgden elkaar snel achtereen op, was 'ie nog bevestigd of niet. Ja, hij was bevestigd. Nu delen... en voor een 'prikkie'.

 

Waar we hoorden over hotel annuleringen, Airbnb annuleringen, bleef onze boeking staan in aanloop naar de finale. We hadden het getroffen (1) 'and we knew it'.

 

Zondag 22 mei een dag na een soort seizoensafsluiting op de club was het de laatste dingen inpakken (of er nog aan beginnen). En proberen nog even wat te slapen. Dat was een onmogelijke opgave. De ogen sluiten misschien. Nog appen met de taxi service in Tirana. Je weet dat je je niet kan én wil verslapen. Dat maakt écht slapen niet mogelijk. Iets na 01.30 uur reed ik weg vanaf de Peppelweg. Eerst Jeff halen, dan Wes. Daarna door naar Ridderkerk om Jeroen op te halen. Het is wel lekker rustig op de weg, dus dat scheelt wel heel erg. We zaten ruim op schema toen we al ver in België waren. Na iets meer dan 2 uur arriveerden we op Brussel Charleroi Airport. Een parkeerplaats dichtbij, geen irritante shuttlebus dit keer, maar wel de enige slagboom die het niet deed. Jeroen stapte uit. De zenuwen sloegen weer toe. Hij scande alle kanten van de telefoon, maar de slagboom bleef dicht. Uiteindelijk maar eentje er naast geprobeerd, die ging meteen open...

 

Parkeren, door de douane, en brak (van vermoeidheid) plaatsnemen op het eerste de beste bankje. Dat zat toch niet lekker en dus gingen we een stukje lopen. Daar stond ineens Tom. Hij had dezelfde vlucht genomen heen en er eentje terug genomen voor maar 50 euro meer rechtstreeks. Uhu... in werkelijkheid moet dat iets van 450 euro zijn geweest, meer! Al goed. We namen plaats bij een gate en besloten toch tot nog wat te eten en te drinken. Nog een switch tussen koffie en een verse jus. En ik... toch koffie. Met Ryanair vertrokken we op tijd, maar iets later dan gepland (maar de vlucht ook iets korter), naar Milaan Bergamo. Een voorspoedige vlucht, een harde landing, maar ruim op tijd voor de vervolg vlucht naar Tirana met alleen wat handbagage. Alle tijd voor een klein ontbijtje. We wandelden wat over het vliegveld en zochten tijdig de juiste gate van Wizzair. Als één van de laatsten (bewust, want waarom onnodig haasten) stapten we in. We hadden nu wel een half uurtje vertraging. Het was druk. De vlucht verliep andermaal goed en vanuit de lucht probeerden we het toch opvallende stadion(netje) te spotten. Geen idee of we hem nou uiteindelijk gezien hebben... Met een flinke knal landden we op Tirana Airport. Paspoort controle bij een paar booskijkende douaniers en het zoeken naar onze taxi. Een tussenpersoon regelde het vervoer en even later waren we op weg naar onze Airbnb.

 

We werden op een drukke straat afgezet, maar wat was nou het juiste punt van het verkregen adres. We liepen de verkeerde kant uit en na contact met de host kregen we een verkeerde locatie. We liepen weer verkeerd. De enige keer dat ik dacht, maar niet uitgesproken: 'het zal toch niet...'. We liepen weer terug tot iemand, op de andere hoek van het kruispunt waar we eerder waren afgezet, wazig 'Wilko' zei tegen ons groepje. Jaa. Het klopte dus wel. Ik slaakte wel even een zucht van opluchting. We werden meegenomen in een steegje achter de gebouwen en gingen daar vier verdiepingen omhoog naar ons appartement, dit hadden we zelfstandig noooit gevonden. Onze host gaf ons, rond 12.45 uur, een korte tour, uitleg en informatie. Geweldige service, terwijl we onze ogen uitkeken, was dit echt ons appartement voor de komende dagen? Wat een geweldige plek!

 

De airco ging aan in het appartement en even hadden we zoiets van: 'hier gaan we noooit meer weg!' De kamer indeling was snel gemaakt, we laadden de telefoons en kwamen even op adem van de reis, die 'net niet langer was dan naar Sri Lanka'. We besloten ergens iets te gaan eten en wat boodschappen te doen. Wes nam de lead en leidde ons door een vervallen straatje met een vuilnisbelt, bijzonder zo dichtbij het centrum van stad. Op een andere 'grote' straat aangekomen keken we links op de hoek naar een zaakje en gingen we rechts zitten. Het lopen waren we 'moe'. Het eerste de beste terrasje was voor ons en links en rechts hoorden ook nog eens bij elkaar. Het eerste drankje ging er goed in. De lunch snack was iets anders dan we dachten, maar het maakte niets uit, íets eten en íets drinken was het belangrijkste. Tijdens de tweede ronde durfde Jeroen het al aan om iets anders te drinken en zo koos hij voor een donker biertje. Het donkere Korca bier kreeg meteen het stempel: 'black Kokcu'. Het biertje sloeg in.

 

Na een tweede drankje besloten we te betalen en richting de supermarkt te gaan om wat proviand te halen voor in de Airbnb. Jeff had al een lijstje gemaakt en vonden snel wat we wilden hebben. Een bierkeuze leverde nog even een kleine wisseling op, maar we waren er snel uit. Het enige dat ze hier niet echt hadden was brood. En dus liepen we langs een andere zaakje en lieten we twee broden snijden voor het ontbijt op dinsdag en betaalden we nog geen euro. Eenmaal terug in het appartement ruimden we de boodschappen op en checkten we de telefoons. We besloten een kaart spelletje te doen. Het werd toepen. Ja, ik speelde het wel eens, maar uitleg was noodzakelijk. Wes nam opnieuw de lead en legde het spel uit. Het werd een gezellige namiddag met een paar biertjes. De 'black Kokcu' had wel zijn invloed. Jeroen kwam midden in het spel ineens met de opmerking: "dat toepen is ook nog iets anders' en terwijl Wes, Jeff en ik elkaar onbewust, maar verbaasd aankeken en toch aandachtig luisterde naar Jeroen. Dit zou het beste moment van 'het weekend' moeten zijn. We verwachtten echt de meest onbekende doorbraak te horen. En goed bedoeld als altijd, was het volgens Jeroen echt zo. Hij vertelde ons dat het ook zo wordt genoemde als je met een band van een schans afglijd. Je moet erbij geweest zijn om het te begrijpen. Het serieuze sloeg om in humor. We vertelden Jeroen dat dat 'tuben' heet. Hem verbouwereerd achterlatend. Hij probeerde zich eruit te lullen, maar nee dat lukte niet. Tranen van het lachen...

 

Toch verloor Jeroen, als enige, geen potje toepen in de Airbnb. Na een paar potjes vonden we het wel mooi en chillden we nog wat in het appartement. In de namiddag toen we een rondje liepen om wat 'Lek' te pinnen werden we door een local bij een restaurant aangesproken met 'Feyenoord' en uiteraard waren we daardoor getriggerd, het was Jeff die werd aangesproken en hij was het die daar voor het avondeten in ieder geval even wilde gaan kijken. Het zag er gezellig uit bij Tymi, en dat bleek. We kregen de kaart en bestelden een biertje. We proosten, net als 's middags. Iedereen had zijn keuze voor het eten gemaakt en we wilden bestellen. We bestelden wat brood vooraf en toen nam de serveerster de lead. Ze vertelde ons over een aantal lokale gerechten om te delen. We vonden het prima. Zet maar neer. En er kwam steeds meer. Blij waren we we dat we niet onze eigen 'standaard' bestelling hadden gedaan. We deelden de heerlijkste gerechten, terwijl we nog maar een extra ronde bier bestelden. De speelkaarten waren we vergeten, maar omdat we niet wilden verplaatsen naar een andere kroeg of zoiets, zaten we hier helemaal goed, en speelden we 30 seconds. Nuchter kan ik dat al niet, maar na meerdere biertjes heb ik wel een goed excuus. Toch? Hoe dan ook, het was een meer dan geslaagde en gezellige avond! Een aantal biertjes verder rekenden we een verbazingwekkend laag bedrag af en keerden we terug naar het appartement om na een lange dag, vermoeid maar tevreden, de slaap te vatten in een warm, maar door de airco verkoeld, Tirana.

 

Op dinsdagochtend voelden we geen enkele verplichting, maar waren we toch op tijd wakker. We hadden goed geslapen en dat kon eigenlijk ook niet anders nadat we toch eigenlijk een nacht hadden overgeslagen. We namen relaxt plaats aan de ontbijttafel. Jeroen zorgde voor een vers gebakken eitje en ervoor en erna douchten we en maakten we ons klaar voor een verkenning van de stad Tirana.